Verdronken bos 01 | 100×80 cm

Beschrijving

Inspiratie

Het Slapende Bos

Diep onder de golven van de Noordzee, waar het zonlicht nauwelijks doordringt en het water koud en stil is, ligt een verborgen wereld. Eeuwenlang heeft het woud van Doggerland hier in het donker gerust, vergeten door de mens, maar niet door de aarde zelf. De bomen, ooit trots en hoog, staan ​​nu stil op de modderige zeebodem, hun takken niet langer reikend naar de hemel, maar zwaar rustend op de oceaanbodem. Het was een sluimerend woud, wachtend op het moment dat het weer zou ontwaken.

Het leven onder water was anders dan het leven erboven. De eikels en hazelnoten die ooit op de bosbodem vielen, waren vervangen door zee-egels en schelpen. Mossen bedekten de boomschors, terwijl zeewier zich een weg baande door de eens zo weelderige takken. Vissen zwommen tussen de stammen, beschut in de schaduw van de eeuwenoude bomen. Maar ondanks deze veranderingen bleef het bos in wezen hetzelfde: het ademde, het droomde en het wachtte.

In de diepte van de oceaan sliep ook de geest van het woud. Het was een kracht die niet gebonden was aan lucht of land, maar zich aanpaste aan de nieuwe wereld eromheen. Waar het woud ooit fluisterde in de wind, weerklonk het nu in de zachte stromingen van de zee. De geest voelde het ritme van de golven, hoorde de stemmen van de wezens die nu zijn thuis deelden, en wachtte geduldig.

Maar zelfs in deze sluimer bleven de herinneringen levendig. Het bos herinnerde zich de dagen dat het zonlicht door zijn bladeren filterde, dat de wind zijn verhalen vertelde en de regen zijn wortels voedde. Het herinnerde zich de mensen en dieren die onder zijn takken leefden, hun liederen, hun gebeden en hun beloften om terug te keren. Deze herinneringen gaven het bos hoop, zelfs onder het zware gewicht van de zee.

Af en toe raasde er een storm over de Noordzee en sloegen de golven met grote kracht tegen de zeebodem. De bosgeest voelde de kracht van deze stormen, de energie die door het water stroomde, en herkende iets vertrouwds – het was als de winden van weleer, die ooit het bladerdak van het bos deden ruisen. Deze momenten brachten de geest dichter bij zijn ontwaking, dichter bij de tijd dat het bos weer boven de golven zou uitstijgen.

De zee zelf leek het bos te beschermen en het in haar armen te wiegen. Hoewel de bomen bedekt waren met zand en sediment, bewaarde het water ze, waardoor hun vorm en hun ziel intact bleven. Soms brachten de stromingen iets bloot – een wortel, een stronk, een tak – en deze overblijfselen glinsterden even in het zonlicht, alsof het bos even ademhaalde aan de oppervlakte, voordat ze weer in de duisternis verdwenen.

Maar de geest van het bos wist dat dit slechts tijdelijke openbaringen waren. Het ware ontwaken moest nog komen. In zijn dromen zag de geest de zeeën zich terugtrekken, zag hij het land weer oprijzen en voelde hij de zon weer op zijn takken schijnen. Hij wist dat de tijd zou komen dat de aarde zou genezen, dat de mensen, vogels en dieren zouden terugkeren en dat het bos weer zou leven zoals het ooit deed.

En zo wachtte het bos, geduldig en stil. De eeuwen verstreken, de zeeën veranderden, maar de geest van het bos bleef waakzaam. Het voelde de veranderingen in de wereld erboven, voelde hoe de aarde zich voorbereidde op een nieuwe cyclus. En in de diepte van de oceaan, in de stilte van het sluimerende bos, bereidde het zich voor op het moment dat het zijn wortels weer in de lucht zou voelen, dat het zou ontwaken uit zijn lange slaap en opnieuw over het land zou heersen.

Op een dag, wanneer de tijd rijp is en de aarde klaar is om haar geheimen te onthullen, zal het bos herrijzen. En dan zal de geest van het bos de wind door zijn bladeren horen fluisteren, de vogels in zijn takken horen zingen en de mensen weer in zijn schaduw zien lopen. Tot die tijd zal het bos slapen, diep onder de golven, wachtend op zijn wedergeboorte.

Geschreven door Elise Eekhout

Bekeken: 78