verloren 01

Beschrijving

Inspiratie

Deze serie schilderijen is geïnspireerd op het kinderboek 'Ronja de roversdochter' van Astrid Lindgren. Haar beschrijvingen van kinderlijke verwondering en verwondering over wat de natuur te bieden heeft, inspireerden de kunstenaar.

Ronja dwaalde zoals altijd door het bos. Het was er nu heel stil, maar ze vond het er ook fijn in de herfst. Het zachte mos was groen en vochtig onder haar blote voeten, het rook overal naar de herfst en de takken van de bomen glinsterden. Het regende vaak. Ronja vond het heerlijk om onder een dichte spar te schuilen en naar het zachte getik te luisteren. Soms regende het zo hard dat het bos sistte en dat vond ze ook prachtig. Veel dieren waren niet te zien. Haar vossen bleven in hun holen. Maar soms zag ze bij schemering elanden tevoorschijn komen en wilde paarden grazen tussen de bomen. [...]

Bovendien was het bos in de herfst verlaten. Alle dieren die er vroeger leefden, waren verdwenen. Ze waren natuurlijk diep in hun holen en schuilplaatsen gekropen. […]

Het was een zonnige ochtend en ze voelden zich zo vrij als vogels. Het was alsof het pas nu tot hen doordrong. […]

Ze zaten bij hun vuur terwijl de zon steeds hoger kwam te staan, de rivier onder hen bulderde en het bos langzaam ontwaakte. De boomtoppen wiegden zachtjes in de ochtendwind, hier en daar riep een koekoek, ergens in de buurt tikte een specht tegen de stam van een den, en aan de overkant van de rivier kwam een ​​elandenfamilie uit het bos tevoorschijn. En ze namen het allemaal in zich op. Ronja en Birk voelden dat de rivier, het bos en alles wat erin leefde van hen was. […]

De lucht werd helderder en koeler. Er kwamen een paar koude nachten en plotseling had een berk boven de rivier gele bladeren in de top. Toen ze op een vroege ochtend bij hun vuur zaten, zagen ze het, maar geen van beiden zei er iets over. Er volgden prachtige dagen. Ze konden kilometers ver uitkijken over de groene bossen, maar nu ontdekten ze steeds meer geel en rood tussen al dat groen. Het duurde niet lang voordat de hele berghelling onder hen een gloed van rood en goud leek. Ze zaten bij hun vuur en genoten er allebei van, maar ze zeiden er niets over. […]

De zomer ging langzaam voorbij. De herfstregens kondigden zich aan en bleken al snel zo hardnekkig dat zelfs Ronja ze niet meer kon verdragen, hoewel ze normaal gesproken dol was op regen. […]

Eindelijk hield de regen op. In plaats daarvan raasden er stormen over het bos. Dennen en sparren werden met wortels en al uit de grond gerukt en berkenbladeren vlogen door de lucht. Hun gouden gloed was verdwenen en de helling boven de rivier bestond nu alleen nog maar uit kale bomen die zielig heen en weer zwaaiden in de harde wind. […]”

Van 'Ronja de Roversdochter'door Astrid Lindgren

Bekeken: 218